بهائیت

رفتار با بهائیان: آزمون حقوق بشر در ایران

مهدی خلجی / 4 ژوئن 2008

روز 14 مه، حکومت ایران شش تن از مدیران برجستهء بهائی را دستگیر و آنها را به "تهدید امنیت ملّی" متّهم کرد. زمان‌بندی اقدام به بازداشت، بعضی را به حدس و گمان سوق داد که حکومت ایران سعی دارد این مدیران را به انفجار ماه آوریل در مرکزی مذهبی در شیراز که منجر به کشته شدن 14 نفر شد ارتباط دهد. با توجّه به این که زعمای مذهبی ایران بر این باورند که وجود اقلّیت‌های دینی سبب تضعیف بنیادگرایی رسمی شیعه می‌گردد، این جدید‌ترین اقدام به بازداشت نشان سیاه دیگری به سابقهء دیرین و طولانی نکبت‌بار ایران در حمایت از حقوق بشر و آزادی‌های دینی می‌افزاید.

پیرامون فتوای آیت الله منتظری در مورد بهائیان

کاویان صادق زاده میلانی

هفتۀ پیش در گرماگرم بازداشت مسوولان جامعۀ بهائی در ایران و افزایش محدودیتهای جامعۀ بهائی  فتوای آیت الله منتظری نمودی از باز شدن فضای تازه ای در گفتمانهای میان دینی در جامعۀ مدنی ایران بود. وقایع دو سال اخیر نشان می دهد که جامعۀ مدنی ایران و طیفهای سیاسی و فکری دیگر دین بهائی را پدیدۀ ناچیزی در حاشیۀ گفتمانهای روز نمی بینند بلکه با وجود فشار شدید و ممتد نیروهای فشار نظام و دستگاههای اطلاعاتی، موضوع دین بهائی و حقوق بهائیان در جامعۀ از حاشیه به مرکز ثقل اندیشه های معاصر منتقل شده است. در این مقالۀ کوتاه حرکتی را بررسی میکنم که در جوهر و ذات جنبش اصلاحات نهان بود. این بررسی نشان می دهد که حرکت جوهری و درونی جریان روشنفکران دینی اسلامی چگونه از جریانی بهائی ستیز به جریانی تبدیل شد که حضور دین بهائی و بهائیان را به عنوان عضوی از اعضای جامعه مدنی ایران می پذیرد.

      خبر فوری!  بهایی ستیزان، فوری! رسوا شدند

چندی پیش سایت خبری تحلیلی! " قدس"، در خبری تحت عنوان : " خبر فوری؛دستگیری گسترده رهبران بهائی به اتهام دخالت در بمبگزاری شیراز" بر آن شده بود تا ارتباطی ما بین فاجعهء تاسّف برانگیز شیراز و نقش بهائیان در این حادثهء دلخراش پیدا نماید. ظاهرا مدتی است که پایگاه های مختلف خبرگزاری عادت نموده اند که به قصد "دیده شدن" و "مطرح شدن"، به اشاعهء کذب و دروغ بر ضدّ جامعهء بهایی پردازند. و البته این مساله نیز فلسفهء خاص خودش را دارد، زیرا در حال حاضر دیانت بهایی دارای بیشترین پراکندگی در سراسر دنیا می باشد و اگر بتوان به هر صورتی خود را به این دیانت جهانی وصل نمایند، به معنای "جهانی شدن" آن خبرگزاری و نشریه می باشد. پس چه کاری راحت تر و بهتر از اینکه به دیانتی الهی و جهانی  که معتقد است " اَن تُقتَلوا خیرٌ لَکُم مِن اَن تَقتُلوا ( اگر کشته شوید بهتر از آن است که کسی را بکشید)" ناسزا گفته و تهمت های نا روا زده، و بدون کمترین هزینه ای به شهرت و معروفیت نیز برسند؟